1973'te Elton John'un aklındaki hedef basitti: mümkün olan en kötü org sesini yakalamak. Crocodile Rock'ın merkezine oturan o kaba, Farfisa tipi tını, şarkıyı erken dönem rock and roll'a yazılmış bir pastişten çıkarıp kariyerinin en büyük single'larından birine dönüştürdü. Parça, Goodbye Yellow Brick Road döneminin değişmez parçalarından biri hâline geldi; buna rağmen Elton John sonraki yıllarda şarkıya hem eğlenceli hem mesafeli bir gözle baktı.

Dinleyicilerin onunla özdeşleştirdiği enstrüman piyano, ama bu şarkıda grupla birlikte bilerek ucuz ve pervasız olanın peşine düştüler. Aradığı tınıyı Johnny and the Hurricanes'in çıkardığı org sesine benzetti: zarif ya da rafine değil, panayır gürültüsüne yakın, ham bir patlama. Mesele cila değil, arsızlıktı. Bu tür şarkıları yazmanın zor olduğunu, çünkü insanın fazla çabalayıp kontrolden çıkma eğilimine kapıldığını söylemişti. Plağa geçen sonuç, pek çok kulağa hâlâ o eğilimin kazandığını düşündürüyor: abartılı, ısrarcı ve eleştirel ciddiyetten çok dans pistine göre kurulmuş.

Pastiş üzerine kurulan bir hit

Crocodile Rock hiçbir zaman yüksek sanat olarak sunulmadı. Elton John, bu şarkıyla "insanlığın bildiği en iyi pop şarkısını" yazmaya çalışmadığını, ortaya çıkan işin niyet ettiğinden çok daha aptalca olduğunu açıkça söyledi. Bu dürüstlük, kendi kataloğuna da aynı eleştirel gözle bakan bir kariyerle uyumlu. Yeni sanatçılarda içerik gördüğünde övdü, boş bulduğu işleri yerden yere vurdu; kendi albümlerini sıralarken de acımasız davrandı, Leather Jackets'ı kataloğunun "mutlak berbatlarından biri" diye andı ve her çıkardığı plağın Goodbye Yellow Brick Road'un standardını tutturamadığını kabul etti.

O çift albüm, klasik bir Elton John plağının nasıl olması gerektiğinin hâlâ referans noktası: geniş, melodik, hem radyoya hem sahneye göre kurulmuş. Crocodile Rock da aynı dönemin komik, bilerek hafif tarafı olarak duruyor. Baladları baş tacı eden dinleyiciler bile o org riff'ini ve falsetto nakaratı biliyor; bir zamanlar gülünç duruma düşmemek için sevdiğini itiraf etmeyenler kendilerini şarkıya eşlik ederken buldu. Tiny Dancer'ın aynı katalogda saf bir novelty rock parçasıyla yan yana durabilmesi gibi: farklı aletler, aynı ses ve piyano merkezli kimlik.

Elton John, liste zirvelerinin sonsuza kadar sürmediğini de biliyordu. 1970'lerin başındaki hâkimiyetinin tepesindeyken ara sıra düşüş yaşama fikrini hoş karşılamıştı; dünyanın en büyük yıldızı olarak süresiz kalmanın mümkün olmadığına inanıyordu. Zaman adının kalıcılığını kanıtladı, ama sonraki plaklar kendi koyduğu ölçünün altında kaldığında halkın beğenisini sorgulamasına da engel olmadı.

Brief'te en çirkin org tınısı isteniyorduysa, sonuç başarılı. Parça, rafine müzisyenliğin vitrini olmaktan çok, tutan bir şaka olarak yerini aldı. Sahneleri bıraktıktan sonra bu şarkıyı artık çalmıyor olmaktan memnun olduğunu söyledi. Bu, hit'i silmiyor; yalnızca bir sanatçının, dinleyicilerin bir türlü bırakmadığı bir parçayı nasıl geride bırakabildiğini gösteriyor.